دیدنی‌های طرابلس

دیدنی‌های طرابلس



بخش قدیمی شهر که بیشتر ساختمان‌هایش مربوط به سده‌های چهاردهم و پانزدهم میلادی است، پر است از کوچه‌های تنگ و باریک، چارسوق‌های رنگارنگ، حمام، کاروانسرا، مسجد و مدارس قدیمی. با این که بسیاری از ساختمان‌ها به زحمت سر پا مانده‌اند و هنوز می‌توان آثار جنگ داخلی را در این منطقه مشاهده کرد، فضای این محله بسیار زنده و پر جنب‌وجوش است و مخلوطی است از منظره‌ها، صداها و بوهای مختلف.

قلعه‌ی ریموند دو سن‌ژیل
قلعه‌ی عظیم ریموند دو سن‌ژیل که در زبان عربی به آن قلعه‌ی سن‌جیل می‌گویند، بر شهر طرابلس فرمان می‌راند. در سال ١١٠٢ میلادی، وقتی که ریموند دو سن‌ژیل، تپه‌ای را با چشم‌انداز دره، شهر و ساحل تصرف کرد، تصمیم گرفت قلعه‌ای بر آن بسازد.
ساختمان اصلی قلعه در سال ١٢٨٩ میلادی آتش گرفت و در سال‌های بعدی هم آسیب‌های زیادی دید. در سال ١٣٠٧ میلادی، امیر اسندمیر گورکی قلعه را بازسازی کرد و قسمت‌های دیگری هم به آن افزود، تا جایی که از بنای اول، تنها سنگ‌های شالوده‌ی آن باقی ماند.
اولین ورودی بنا، دروازه‌ای عظیم از دوران عثمانی‌هاست که حکاکی‌های روی آن هم مال سلطان سلیمان اول است که او هم یک وقتی به نوبه‌ی خودش دستور بازسازی قلعه را داده بود. بعد از دروازه، خندقی هست که در دوره‌ی جنگ‌های صلیبی روی آن پل ساخته‌اند. داخل قلعه هم با مخلوطی از سبک‌های مختلف ساخته شده که تأثیر دوران‌های تاریخی مختلف قلعه است. با این که کشف سوراخ سنبه‌های قلعه به تنهایی خالی از لطف نیست، اما بد نیست که برای بازدید از آن با یکی از تورهای راهنما همراه شوید تا در مورد تاریخ آن اطلاعات بیشتری به دست بیاورید.
بهترین چشم‌انداز قلعه را می‌توانید از سرچشمه‌ی شرقی رود ابوعلی تماشا کنید؛ البته اگر بتوانید زباله‌های جمع‌شده در فصل زمستان و گل‌آلودی تابستانی آن را ندیده بگیرید.

مدرسه‌ها
از پله‌های بالای قلعه که پایین بیایید، به خیابانی می‌رسید که در سمت چپش، یک خیابان دیگر قرار دارد به اسم ریچارد ریدا. ابتدای اولین کوچه‌ی سمت راست این خیابان، مدرسه‌های المشهد و الشمسیات، کنار ورودی مسجد جامع شهر واقع شده‌اند که مربوط به سده‌ی چهاردهم میلادی‌اند. در مقابل ورودی مسجد، دو مدرسه‌ی دیگر به نام‌های الخیره حسن و النوریت مربوط به همین دوران‌اند. مدرسه‌ی النوریت هنوز هم مورد استفاده است.

حمام النوری
مقابل مدرسه‌های الخیریه حسن و النوریت، که باشید، در سمت راست‌تان می‌توانید ورودی حمام متروکه‌ی النوری را ببینید. این حمام عمومی، در سال ١٣٣٣ میلادی ساخته شده و زمانی بزرگ‌ترین حمام شهر بوده است. اگر از صاحب آب‌میوه فروشی کنار حمام بخواهید، به شما اجازه می‌دهد تا داخل ویرانه‌های آن گردش کنید.

مسجد جامع
در قرن دوازدهم میلادی، در جای کنونی مسجد، کلیسایی وقف سنت ماری وجود داشت. وقتی ممالیک در سال ١٢٩٤ میلادی این کلیسای جامع را خراب کردند، به جای آن شروع به ساختن مسجدی کردند. ساخت مسجد تا سال ١٣١٥ میلادی طول کشید. در زبان عربی به این مسجد جامع الکبیر گفته می‌شود و در ورودی شمالی‌اش، نقشه‌ای از ساختمان هفتصد ساله‌ی این مسجد وجود دارد. حیاط بزرگ مسجد از سه طرف با ایوان و از طرف دیگر با محراب گنبددار و طاق‌داری احاطه شده و می‌گویند مناره‌ی مسجد، همان برج ناقوس کلیساست.

مدرسه‌ی قرطاویه
مدرسه‌ی قرطاویه، همسایه‌ی شرقی مسجد جامع، اوائل قرن چهاردهم توسط قرطاویه، امیر مملوک ساخته شد. اگر بخواهید بدانید، باید بگوییم که این مدرسه درست بر روی تعمیدگاه کلیسای سنت ماری ساخته شده. مدرسه‌ی قرطاویه به خاطر ساختمان زیبایش معروف است.

حمام العبد
تنها حمام طرابلس که هنوز هم فعال است، اواخر قرن هفدهم ساخته شده. این حمام متأسفانه مردانه است، اما بد نیست خانم‌هایی که دسته‌جمعی به آن‌جا سفر می‌کنند، برای تجربه‌ی یک حمام طرابلسی، یک روز آن‌جا را رزرو کنند.

خان الصابون
خان الصابون یا خانه‌ی صابون، در قرن شانزدهم به عنوان خوابگاهی برای سربازان ساخته شد. بعد از آن، برای مدتی طولانی متروکه بود تا وقتی که توسط کشاورزان تبدیل شد به جایی برای فروش محصولات کشاورزی. عمده محصول کشاورزان لبنان هم زیتون بود و هر چیزی که بشود از آن تهیه کرد، مثلاً صابون زیتون که چیز خیلی خوبی است.
در قرن هیجدهم، خانه‌ی صابون به خاطر محصول صابون‌اش شهرت زیادی پیدا کرده بود و یک جور مرکز تولید صابون به شمار می‌رفت. این روزها هم دوباره به راه افتاده و در تلاش است تا رونق سابق‌اش را به دست بیاورد.

مسجد و مدرسه‌ی برطاسیه
مسجد و مدرسه‌ی برطاسیه، در سال ١٣١٥ میلادی به دست یکی از پرنس‌های کُرد به نام شرف‌الدین عیسی‌بن‌عمر البرطاسی ساخته شد. مناره‌ی چهارگوش و سنگ‌های سیاه و سفیدی که در تزئین آن به کار رفته، بسیار زیبا هستند و محراب میناکاری شده‌ی آن، از آن جاهایی است که حتماً باید دید و تحسین کرد.

برج السبع
یکی از معدود ساختمان‌های دیدنی در المینا، همین برج السبع است؛ قلعه‌ای کوچک که در انتهای شرقی بندرگاه قرار گرفته و اواخر قرن پانزدهم و به احتمال زیاد به دست امیر مملوک ساخته شده است. ساختمان این بنا با سنگ‌های سیاه و سفید ایوان و ستون‌های رومی افقی‌اش، در معماری مملوک استثنا به حساب می‌آید. طبقه‌ی اول این بنا، سابق بر این اتاقی بود که با حکاکی و نقاشی تزئین‌اش کرده بودند. آثار این تزئینات هنوز هم باقی مانده است.

حمام الجدید
ساختمان حمام الجدید را اسعد پاشا الاعظم، حکمران دمشق در سال ١٧٤٠ میلای به این شهر هدیه داد و هزینه‌ای بابتش دریافت نکرد. حالا این که داد بنّاهای دمشقی آن را بسازند یا حقوق بنّاهای لبنانی را برای ساختنش داد یا اصلاً ساختمان آماده را از دمش برداشت آورد به طرابلس، ما اطلاعی نداریم.
حمام الجدید که بر خلاف اسمش خیلی هم قدیمی است، تا سال ١٩٧٠ میلادی مورد استفاده بود و یکی از تر و تمیزترین و در عین حال بزرگ‌ترین حمام‌های شهر به حساب می‌آمد.

زورق

گردآوری توسط بخش لبنان سایت آکاایران
تبلیغات