loading...

تاریخچه باکو

نام باکو از واژه‌ای فارسی به نام بادکوبه آمده، که طبعاً باد در آن به معنای باد است اما کوبه در آن به معنای کوبه، کوبیدن و نظایر این‌ها نیست...

تاریخچه باکو

 بله، کوبه یعنی شهر و بادکوبه یعنی شهر بادها. علت نام‌گذاری می‌تواند وزش شدید بادهایی باشد که از دریای خزر می‌وزند. اما، خیلی‌ها نیز معتقدند نام باکو از کلمه‌ی قفقازی‌الاصلِ بَک آمده. بَک یعنی خورشید و معنیِ دیگرش هم طلا است. می‌گویند چون این منطقه در گذشته‌های دور مرکز آتش‌پرستی بوده به آن بَک می‌گفتند که به مرور زمان تغییر کرده و نامش شده باکو.
اما توجهات از چه زمانی به باکو معطوف شد؟ پاسخ سال ١١٩١ میلادی است، که زلزله آمد و شماخی، پایتخت شروانشاهان نابود شد و باکو را به عنوان پایتخت انتخاب کردند. شروانشاهان یک سلسله‌ی پادشاهیِ کوچک در ناحیه‌ی قفقاز بود. با سلطه‌ی ترک‌های سلجوقی بر ایران و بعد شمال ایران زبان رسمی و رایج مردم منطقه رفته‌رفته تبدیل شد به ترکی. و اگر در مورد زبان قبلیِ مردم این منطقه برایتان سوال پیش آمده باید بگوییم، آن‌ها آسیانی‌زبان بودند. بعدها باکو جزیی از ایرانِ صفوی شد. نکته‌ی مهم این است که به این منطقه آذربایجان نمی‌گفتند، آذربایجان پایین رود ارس بود و بس، جایی که هنوز هم آن را آذربایجان می‌خوانند و جزیی از خاک ایران است. در قرن شانزدهم میلادی حکومت عثمانی بیشتر قسمت‌های قفقاز و از جمله آران -که باکو جزیی از آن بود- و گرجستان و ارمنستان فعلی را تحت تصرف خود در آورده بود، اما این قسمت‌ها توسط نادرشاه افشار بازپس‌گرفته شدند و به خاک ایران افزوده شدند. اما در زمان فتحعلیشاه قاجار که در بخشندگی اراضی ِ ایران به روس‌ها سنگ تمام گذاشت، این قسمت‌ها، بر اساس عهدنامه‌های گلستان و ترکمن‌چای از ایران جدا شد و به دست روس‌ها افتاد. در سال ١٩٩١ باکو اولین شهردار مستقل خود را دید، چون اتحاد جماهیر شوروی از هم پاشیده بود. در دسامبر ٢٠٠٠ هم شهر کهن باکو شامل کاخ شیروانشاهان و برج دختر به عنوان اولین جا در آذربایجان در لیست میراث جهانی یونسکو قرار گرفت.
منبع:همشهری آنلاین
ویرایش وتلخیص:آکاایران

 

 بله، کوبه یعنی شهر و بادکوبه یعنی شهر بادها. علت نام‌گذاری می‌تواند وزش شدید بادهایی باشد که از دریای خزر می‌وزند. اما، خیلی‌ها نیز معتقدند نام باکو از کلمه‌ی قفقازی‌الاصلِ بَک آمده. بَک یعنی خورشید و معنیِ دیگرش هم طلا است. می‌گویند چون این منطقه در گذشته‌های دور مرکز آتش‌پرستی بوده به آن بَک می‌گفتند که به مرور زمان تغییر کرده و نامش شده باکو.
اما توجهات از چه زمانی به باکو معطوف شد؟ پاسخ سال ١١٩١ میلادی است، که زلزله آمد و شماخی، پایتخت شروانشاهان نابود شد و باکو را به عنوان پایتخت انتخاب کردند. شروانشاهان یک سلسله‌ی پادشاهیِ کوچک در ناحیه‌ی قفقاز بود. با سلطه‌ی ترک‌های سلجوقی بر ایران و بعد شمال ایران زبان رسمی و رایج مردم منطقه رفته‌رفته تبدیل شد به ترکی. و اگر در مورد زبان قبلیِ مردم این منطقه برایتان سوال پیش آمده باید بگوییم، آن‌ها آسیانی‌زبان بودند. بعدها باکو جزیی از ایرانِ صفوی شد. نکته‌ی مهم این است که به این منطقه آذربایجان نمی‌گفتند، آذربایجان پایین رود ارس بود و بس، جایی که هنوز هم آن را آذربایجان می‌خوانند و جزیی از خاک ایران است. در قرن شانزدهم میلادی حکومت عثمانی بیشتر قسمت‌های قفقاز و از جمله آران -که باکو جزیی از آن بود- و گرجستان و ارمنستان فعلی را تحت تصرف خود در آورده بود، اما این قسمت‌ها توسط نادرشاه افشار بازپس‌گرفته شدند و به خاک ایران افزوده شدند. اما در زمان فتحعلیشاه قاجار که در بخشندگی اراضی ِ ایران به روس‌ها سنگ تمام گذاشت، این قسمت‌ها، بر اساس عهدنامه‌های گلستان و ترکمن‌چای از ایران جدا شد و به دست روس‌ها افتاد. در سال ١٩٩١ باکو اولین شهردار مستقل خود را دید، چون اتحاد جماهیر شوروی از هم پاشیده بود. در دسامبر ٢٠٠٠ هم شهر کهن باکو شامل کاخ شیروانشاهان و برج دختر به عنوان اولین جا در آذربایجان در لیست میراث جهانی یونسکو قرار گرفت.
منبع:همشهری آنلاین
ویرایش وتلخیص:آکاایران

 

گردآوری توسط بخش آذربایجان سایت آکاایران
تبلیغات